बा !
घरको ढोकामा उभिएको
मौन पहाड हो
हावाले हल्लाउन नसक्ने,
तर छायाले
सबैलाई ढाक्ने ।
बाका काँध
साँझको आकाश हो
जहाँ दिनभरको थकान
सूर्यजस्तै अस्ताउँछ,
र भोलिको आशा
तारा बनेर टल्किन्छ ।
बाका हात
कठोर माटो हो
जसमा पसिनाको बीउ भिजेर
हाम्रो भविष्य
अन्नझैँ उमारिन्छ ।
बा ! कम बोल्नुहुन्छ,
तर बा मौन
एक पाठशाला हो
धैर्य, साहस
र जिम्मेवारीको ।
हामी बाटोमा लड्दा
उहाँ शब्द होइन,
आफ्नो छाया अघि सार्नुहुन्छ,
भन्नुहुन्छ
‘यसैमा टेकेर उठ ।’
बा !
उहाँ प्रेमको हल्ला होइन,
प्रेमको आधार हो
जसले हाम्रो जीवन
भुइँबाट आकाशसम्म
उभ्याइरहन्छ ।
